آن چنانکه،در شب                                       و نه ترس از قلم پر عقاب

در عصر مشیت                                          ونه از راحتی پرز پرغومحزون

در کالبد روح                                              اما. . .

انعام ایجازی می طلبید                                  اگر روزی از دنیا رفتم

و ندانست، که اکنون روز است                        دنیا نگوید که چه بی احساس رفت

و سیاهی در حوض                                     من وداعم به پس کوله ای بود

اعدام غرق است.                                        که از پشت به تو می نگریست.

چرا بی احساس تر آبی نه که قضای قران بر آینه خواهش نبود.

تا که از درد نوشتن مردم

و من آنجا رفتم. . .

رفتم از رنج وطن به تولد بیگانگان

من به دعوی حقیقت غایبم

استشاره ز گل زنبق پیرو نانوا

در گلستانش نبود.

راستی بیگانه ام ،جشن می گیرم ز اشنایی غم وطن!

مردمانش بر سر هر خواندنی. . .

می زنند دست به هوهوی گلدمال پینه دوز

                                                                      رهبرموسیقی گل هایی              که سرودش پیراهن است.

                                                                      سازها کوک باشد

و اگر من رفتم. . .

                                                                       ترانه ها را بشکف

سر ذوق زندگی

                                                                       و من انگاه خوشحالم

غم پینه دوز،را بازی نکنیم

                                                                        که درباغچه ام،یادی ازض بکنی،

بازی می گرید

                                                                          سر هر دفتر مشق

و تو تنها می شوی

                                                                          خود تراشی نگذار

اما یادت باشد،

                                                                           قلمی را نتراش

که اگر من رفتم،

         آتش از دور نگاهت می کند

وتو لانه ی سنجابک را نزد خود زمزمه کن

تا که از رو برود ، دشمن شوریده سر.

من به رشد کودکانم مومنم

و اگر من رفتم

روی هر بام سفاهت

بخوانید درخت،سایه ای بر نورنیست

قلم آفتاب است تا نویسدزوال نا حق،ریشه ی ناکامی است.

گاه گاهی کاه رفتن می شود.

                                             رفتن آن است که سد،راه می شود.

                                     ناتوانم،بارانم                         

25/1/90

                                                                                       بهار